marzo 28th, 2007

O noso amigo sen palabras
que nos dirixe coa mirada.
Nunca poderemos entender
esta correspondencia tan inaudita
que xamais houberamos imaxinado.

Ás oito da tarde, no lugar habitual
o que enche a nosa conciencia
transfórmase en realidade.

Alí chega el co seu traxe fluorescente
no coche, matrícula, LU-…-X
a súa fermosura abrangue o territorio
e o noso corazón entra nun latir profundo.

Entreténse xogando ós dardos,
nós co ollar perdido
mentres, ela pregunta:Que pasa, rapazas?
Vólvese cara nós, sempre pillado
mais, mira ti!que non é capaz de dicir:
-Parade xa, carrallo!

Mamá chama, xa é hora de ir para casa
ata mañá, quen sabe que pasará?
sábelo ti, amigo?

8 Comments

  1. Comment by iago666 on 11 abril 2007 12:25 pm

    O futuro non sabemos que nos deparará, iso só depende do que fagamos nós hoxe, un accidente pode pasar pero a pegada que queda reflicte os nosos feitos e como nos lembraran no futuro…

  2. Comment by claudio on 11 abril 2007 12:26 pm

    se me hace un poema muy raro,parece una pelicula de accion del futuro y no lo entendi mucho,es decir solo entendi la idea basica pero no lo supo interpretar es un poema misterioso q tratare de releer para entenderlo mejor.esta chulo.salu2

  3. Comment by ne,moi...namore de toi! on 11 abril 2007 6:28 pm

    coido q non entendestedes moi ben o q qere dicir.xq vos centrades na pregunta coma se fose o +important do poema?ide + alá!

  4. Comment by colgada_x_tu_kra on 11 abril 2007 6:34 pm

    vai ser verdede que ás mulleres nos chegan antes ó corazón as cousas bonitas,a min o poema gustoume,non hai que ser tan superficial,lédeo e deixádevos levar,ou é que quizáis non sodes capaces?

  5. Comment by hola!!! on 17 abril 2007 9:52 pm

    máis vale tarde ca nunca,¿non?
    gústame moito o poema, vese moito sentimento!!! que imaxinación… xa podedes publicalo que está moi ben.
    un bikiño moi grandeeee!!

  6. Comment by shaila on 18 abril 2007 11:14 am

    Grazas pola vosa visita.
    as vosas palabras son alento para min.
    É bo saber que persoas ás que case non coñeces che brinden o apoio que amosan.
    un millón de bicos e sabedes que estou aquí para o que precisedes.

  7. Comment by xenevra on 25 abril 2007 11:13 am

    PARÉCEME MOI, MOI, MOI INTERESANTE!!!! de todos os xeitos… sgeuro que é un poema???? a min parecíame mási ben un relato breve, galego. espero non fiquen as vosas palabras nunha simple disertación sobre se o poema é poema ou non. transmite moito e a pregunta final…. claramente encerra toda a retorica.

  8. Trackback by Mike on 21 xullo 2007 7:27 pm

    Mike…

    I guess it’s ok…

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a comment