A NÓS
xaneiro 30th, 2007Sempre camiño “sen sentido” dende aquel día
Onde queira que estea
Non atopo ningunha guía
I o sol escurece lentamente
Antes de que eu chegue ao meu destino.
Mirando pra lonxe vexo algo que me asombra
Ai! penso que xa atopei a miña inspiración
Renego por chegar aló antes ca ninguén
I agocharme nela ata o resto da miña vida…
A miña casiña nunca máis abandonarei.
1 Comment(s)
Comments RSS TrackBack Identifier URI
Leave a comment
aer cando facedes un cn Antía eh?? por certo sonia…grazas polo poema que me escribiches, encantoume!!! bkos as duas!!!muak!!!