CONTORNO
decembro 20th, 2006O frescor do amencer
xunto co cantar dos paxaros
e o leve murmuro dos ríos
produce unha doce armonía
que nos alegra todo o día.
Os animais de rama en rama
outros buscando que comer
algúns mensaxeiros da nada
todos eles viaxan
sen fin e sen parar
hacia unha fermosa paraxe
onde os agarda a desexada soidade.
Estamos moi preto de quedar sen
este preciado agasallo do mundo,
cada día unha árbore menos
seres sen alimento…
todo polo maldito interese financieiro
a nosa descuidada orde co medio
…
(Todo isto que ocorre coa natureza é polo noso beneficio e témola cargada de danos que a acabarán destruíndo, cousa nada a favor para a nosa saúde nin incluso para nós mesmos)
5 Comments
Comments RSS TrackBack Identifier URI
Leave a comment
penso que tedes razon co de protexer a natureza pero tamen hai máis cousas na natureza que as árbores:)
me gusta mucho vuestro poema y la verdad es que no puedo creer cuantas ideas tienen en la cabeza para hacerlo tan extenso.en fin esta muy lindo y me gusto……..
Parece unha composición moi madura pra vosa idade.
O que si poderiades facer e usa máis comas e decir mais pausas.
realmente debemos protexer todo o que nos define como persoas, como individuos; todo aquilo que influiu na nosa forma de ser e no noso carácter. O que non creo é que ningún tipo de destrución sexa no noso beneficio.
estamos de acordo co que decides e moi tristes que cada dia vexamos como o noso mundo vai cambiando para peor.esperamos que a xente o teña en conta e faga algo para evitalo!!un poema moi bonito!!bks!!