«SoBrE a MaRcHa»
Maio 6th, 2010dous elfos inquietos,
comezan as mañas
sen saber que lles deparará…
prometen e non cumpren,
só se someten a vida do momento.
Ven o día a día
de maneira moi activa
disfrutan das cores,
dos ríos, mares, e frores
máis novedosos,,,
e saben que nalgún intre
a súa ilusión ficará
agochada entre páxinas a penas decoradas…
ENTRE SOMBRAS
Outubro 26th, 2007
Naquela parte segreda da casa non era de estrañar que se atopara Don Rodolfo: un home duns 55 anos, dono da súa riqueza, amábel, divertido, bondadoso e ao mesmo tempo antipático, aburrido e egoísta. Chamábanlle a atención todas esas cousas “peculiares”, as noticias insignificantes, os obxectos negros, as arañas peludas e de grandes patas e os bichos voladores como os vampiros, os zorros-morcegos… Aborrecía, pola contra, as comidas familiares, as actividades colectivas, saudar aos veciños e nadar sobre a auga.
-Alexandra, hoxe non te hei de necesitar para as labores diarias – comunicoume ao se erguer-.
-Logo, como se arranxará?-.
-Non vou estar aquí, outros me servirán aló-.
-Deica maña… logo…- desconcertoume-.
Íame retirar cando se me ocorreu ocultarme no interior dunha armadura que permanecía á entranda da sala, con fin de aventurarme na guarida de Don Rodolfo. Era poderoso o verme que por dentro me comía! Despois de tanto anos alí necesitaba observar, ver, coñecer, descubrir…Mais… maldito día 11 en que non vin saír polas portadas de madeira a Don Rodolfo, co seu caxato labrado en forma de serpe…
Outubro 15th, 2007
Venero os doces paseos sobre as nubescase me fan cóxegas nos meus pés descalzose axúdanme a esquecerme dos instantes amargos, ata de min mesma, de todo.
Outubro 15th, 2007
| Gústame comtemplar as estrelas
acompañada ou soa. Cada noite hai unha nova que me sorrí e me anima a vivir. A amarela rebeloume un segredo, que non podo dicir ata que este ano teña fin.
|
PRA TI
Xuño 14th, 2007Ao principio pensamos
que só ían ser letras escuras
postas sobre un papel,
malgastadas e sen sentido.
Cremos que cada segundo que pasase
atopariámonos cabalgando no universo,
oíndote, mais non escoitándote
mirando ao horizonte.
Esta ignorante fantasía
non chegou a ficar real,
sendo cada xornada máis especial
espertando a nosa » inspiración «
que ata entón nunca chegara a brotar.
Comezamos sendo dúas naquel setembro
mais hoxe as verbas sáennos a conxunto,
pra ti.
Neses días amargos,
no que o bloqueo estaba ao noso lado
aí estabas ti, sempre dando ánimo:
nada estaba mal, só se podía mellorar.
(Sempre algo así se agradece).
Non te coñeciamos
tampouco agora,
mais nestes nove meses
pensamos que algo si,
coma ti a nós.
Todo está a punto de rematar
e non sabemos
se o ano que vén será igual
(agardemos que si!).
Grazas por darlle vida ás clases,
por facer que as cores
no nosa cabeza revoletearan,
que a musicalidade ao noso corazón chegara.
Momentos malos hóuboos,
caras malas igualmente,
«sabe Deus o qué» tamén estivo presente
mais como en todos os sitios.
(PD: O PRINCIPAL:que saibas, Susana, que non é peloteo.Non é propio de nós, quizáis sexamos máis ben ásperas certas veces que agradables, inconscientemente, eso si!Apetecíanos facelo.Pensamos que era o mínimo.Cartos non temos e outro medio tampouco sabemos!!jeje!)
A LITERATURA ESPAÑOLA EN 1ºBAC
Xuño 13th, 2007Hoxe a tarde preséntase longa. Desde a Idade Media ao Barroco, XII séculos pasarán ante os nosos ollos. Pasando pola poesía popular tradicional, as 40 coplas de Jorge Manrique, continuando con Garcilaso de la Vega, involucrándonos na súa paixón amorosa por Isabel Freyre(Galatea…), con Fray Luis de León, Fernando de Herrera e aproximándonos ao Barroco con Cervantes e a súa burla dos libros de cabaleirías chegamos ao século XVII con Góngora, Quevedo, as súas loitas poéticas, Lope de Vega, e as súas obras de capa espada (Fuenteovejuna, todos a una, e alá fomos) e rematando finalmente con Calderón de la Barca: La vida es sueño ( e ás veces, que duro é espertar pola mañá!!!!!).
PD:aos nosos compañeiros, Roi e Iago, que en lugar de vir a clase estarán estudando isto.Boa sorte!!!
POEMA SUPERREALISTA
Xuño 6th, 2007A miña casa, refuxio de toupa noitébrega de invernadoiro
[derretido
De soño repentino roto na noite inmaculada
De desexo de cristais mirabeis doces en amianto
De nubes de algodón cubertas de cemento
De río ruidoso rechamante desfeito na paz de zucre
A miña casa, de sentido de herba con neve cantando ó sol
[por enriba dos ladrillos angustiados e mentireiros
De zume turbio de limón branco correndo
[nunha moto como unha onda retorcida de morcego
A miña casa, de montaña mollada sobre a rúa cansada do [inverno vermello
De cuberta cóncava e superficial coma a reforma do leito
loitando contra un soño de setembro desfeito nunha cheminea negra de fráxiles destellos electrocutando a luz dun coello de [mirada de azafrán
A miña casa, chea de recipiente cuberto de historia repetida
con fondo gris, amargado, de tubo de escape fogoso deitado [sobre a area da praia
A miña casa, nunha toupeira fonda do invernadoiro do [veciño enfarrucado.
Desorde mental
Maio 16th, 2007O peor que lle pode ocorrer a unha persoa é enfrentarse contra ela mesma.Isto foi o que lle aconteceu a Azucena a semana pasada.A súa obriga era estudar para un importante exame que tería ao cabo dunha semana. O luns comezou co seu propósito. Esa mesma tarde Lois chamouna e cunha voz moi doce, fixo que modificara a súa intención. Invitábaa a pasar algúns días escalando na montaña xunto a algúns amigos máis. Ela, no seu interior negábase, mais non puido dicirlle que non. Sabía que suspedería aquel exame, pero algo a empuxaba a aceptar a proposta do seu amigo.
Sería unha aventura inolvidable.
O martes emprenderon a súa viaxe. Non se equivocara. Foi moi divertido para o grupo e non se produciu ningún percance.
O domingo pola mañá chegou derrotada e sen ganas de facer o que debía. Agora non había volta atrás.
Á primeira hora do luns atopábase nun pupitre, cun folio en branco diante, no mesmo estado en que permanecería o resto do tempo.
Sentía unha forte presión na súa cabeza. Comezou a botar pestes contra ela mesma por non ter claras as ideas. Este era máis que un simple exame; podía perder un ano de estudo.
Un golpe fondo apreixou o seu corazón. Latexaba?
ESCRITURA AUTOMÁTICA
Maio 9th, 2007Atácame a dor de cabeza
toma un «termalgin»
non me fai nada!
logo deitate a durmir
si, como se tivera tempo!
non me marees que me vai doer a min
que ten que ver iso?
Sinto moito, pero voume de aquí!!
Histórico
Categorías
Syndicate
-
