ilusions de mercores

tags: Sen clasificar author: soniamaria comments: No Comments

Venero os doces paseos sobre as nubescase me fan cóxegas nos meus pés descalzose axúdanme a esquecerme dos instantes amargos, ata de min mesma, de todo.

tags: Sen clasificar author: soniamaria comments: 1 Comment

tags: Sen clasificar author: soniamaria comments: 1 Comment

Ao principio pensamos
que só ían ser letras escuras
postas sobre un papel,
malgastadas e sen sentido.

Cremos que cada segundo que pasase
atopariámonos cabalgando no universo,
oíndote, mais non escoitándote
mirando ao horizonte.

Esta ignorante fantasía
non chegou a ficar real,
sendo cada xornada máis especial
espertando a nosa ” inspiración “
que ata entón nunca chegara a brotar.

Comezamos sendo dúas naquel setembro
mais hoxe as verbas sáennos a conxunto,
pra ti.

Neses días amargos,
no que o bloqueo estaba ao noso lado
aí estabas ti, sempre dando ánimo:
nada estaba mal, só se podía mellorar.
(Sempre algo así se agradece).

Non te coñeciamos
tampouco agora,
mais nestes nove meses
pensamos que algo si,
coma ti a nós.

Todo está a punto de rematar
e non sabemos
se o ano que vén será igual
(agardemos que si!).

Grazas por darlle vida ás clases,
por facer que as cores
no nosa cabeza revoletearan,
que a musicalidade ao noso corazón chegara.

Momentos malos hóuboos,
caras malas igualmente,
“sabe Deus o qué” tamén estivo presente
mais como en todos os sitios.

(PD: O PRINCIPAL:que saibas, Susana, que non é peloteo.Non é propio de nós, quizáis sexamos máis ben ásperas certas veces que agradables, inconscientemente, eso si!Apetecíanos facelo.Pensamos que era o mínimo.Cartos non temos e outro medio tampouco sabemos!!jeje!)

tags: Sen clasificar author: soniamaria comments: 2 Comments

Hoxe a tarde preséntase longa. Desde a Idade Media ao Barroco, XII séculos pasarán ante os nosos ollos. Pasando pola poesía popular tradicional, as 40 coplas de Jorge Manrique, continuando con Garcilaso de la Vega, involucrándonos na súa paixón amorosa por Isabel Freyre(Galatea…), con Fray Luis de León, Fernando de Herrera e aproximándonos ao Barroco con Cervantes e a súa burla dos libros de cabaleirías chegamos ao século XVII con Góngora, Quevedo, as súas loitas poéticas, Lope de Vega, e as súas obras de capa espada (Fuenteovejuna, todos a una, e alá fomos) e rematando finalmente con Calderón de la Barca: La vida es sueño ( e ás veces, que duro é espertar pola mañá!!!!!).

PD:aos nosos compañeiros, Roi e Iago, que en lugar de vir a clase estarán estudando isto.Boa sorte!!!

tags: Sen clasificar author: soniamaria comments: No Comments

A miña casa, refuxio de toupa noitébrega de invernadoiro

                                                                                [derretido

De soño repentino roto na noite inmaculada

De desexo de cristais mirabeis doces en amianto

De nubes de algodón cubertas de cemento 

De río ruidoso rechamante desfeito na paz de zucre

A miña casa, de sentido de herba con neve cantando ó sol

             [por enriba dos ladrillos angustiados e mentireiros

De zume turbio de limón branco correndo 

[nunha moto como unha onda retorcida de morcego

A miña casa, de montaña mollada sobre a rúa cansada do [inverno vermello

De cuberta cóncava e superficial coma a reforma do leito

loitando contra un soño de setembro desfeito nunha cheminea negra de fráxiles destellos electrocutando a luz dun coello de [mirada de azafrán

A miña casa, chea de recipiente cuberto de historia repetida

con fondo gris, amargado, de tubo de escape fogoso deitado [sobre a area da praia

A miña casa, nunha toupeira fonda do invernadoiro do [veciño enfarrucado. 

tags: Sen clasificar author: soniamaria comments: 2 Comments

O peor que lle pode ocorrer a unha persoa é enfrentarse contra ela mesma.Isto foi o que lle aconteceu a Azucena a semana pasada.A súa obriga era estudar para un importante exame que tería ao cabo dunha semana.  O luns comezou co seu propósito. Esa mesma tarde Lois chamouna e cunha voz moi doce, fixo que modificara a súa intención. Invitábaa a pasar algúns días escalando na montaña xunto a algúns amigos máis. Ela, no seu interior negábase, mais non puido dicirlle que non. Sabía que suspedería aquel exame, pero algo a empuxaba a aceptar a proposta do seu amigo.

Sería unha aventura inolvidable. 

O martes emprenderon a súa viaxe. Non se equivocara. Foi moi divertido para o grupo e non se produciu ningún percance.

O domingo pola mañá chegou derrotada e sen ganas de facer o que debía. Agora non había volta atrás.

Á primeira hora do luns atopábase nun pupitre, cun folio en branco diante, no mesmo estado en que permanecería o resto do tempo.

Sentía unha forte presión na súa cabeza. Comezou a botar pestes contra ela mesma por non ter claras as ideas. Este era máis que un simple exame; podía perder un ano de estudo.

Un golpe fondo apreixou o seu corazón. Latexaba?

tags: Sen clasificar author: soniamaria comments: 2 Comments

Atácame a dor de cabeza

toma un “termalgin”

non me fai nada!

logo deitate a durmir

si, como se tivera tempo!

non me marees que me vai  doer a min

que ten que ver iso?

Sinto moito, pero voume de aquí!!

tags: Sen clasificar author: soniamaria comments: 1 Comment

Lexanos tempos de choiva, sol e neve derretida
escuros como o noso teclado,
que se agochan nestas caixas de Marilyn Monroe.

Recordos dunha infancia infinita que parecía non rematar
ata que se viu apoyada dun medio caxato adornado no que se reflexan sucesos amargos, menos divertidos e máis de traballo.

Esta vida pronto se consumirá
todo será esquecido e ningunhas escrituras o relatarán
no futuro endexamais.

tags: Sen clasificar author: soniamaria comments: 3 Comments

O noso amigo sen palabras
que nos dirixe coa mirada.
Nunca poderemos entender
esta correspondencia tan inaudita
que xamais houberamos imaxinado.

Ás oito da tarde, no lugar habitual
o que enche a nosa conciencia
transfórmase en realidade.

Alí chega el co seu traxe fluorescente
no coche, matrícula, LU-…-X
a súa fermosura abrangue o territorio
e o noso corazón entra nun latir profundo.

Entreténse xogando ós dardos,
nós co ollar perdido
mentres, ela pregunta:Que pasa, rapazas?
Vólvese cara nós, sempre pillado
mais, mira ti!que non é capaz de dicir:
-Parade xa, carrallo!

Mamá chama, xa é hora de ir para casa
ata mañá, quen sabe que pasará?
sábelo ti, amigo?

tags: Sen clasificar author: soniamaria comments: 8 Comments